கவிதை: பொருந்தாத காலணி

1

அடுத்த வருடம் என் கால்கள்

வளர்ந்துவிடும் எனச் சொல்லி

அம்மா வாங்கிக் கொடுத்த

பொருந்தாத காலணிக்குள்

ஒவ்வொரு வருடமும் ஒரு இன்ச்

இடைவெளி அப்படியே இருக்கிறது.

2

நடக்கத் துவங்கிய வயதில்

தொந்திமாமாவின் பெரிய சிலிப்பர்

முத்து பெரியப்பாவின் வெளிக்காட்டு சப்பாத்தி

கவிதை: கடைசி முத்தம்

கடைசி முத்தம்
கொடுக்கும்போதும்
பெறும்பொழுதும்
நடுக்கமாக இருக்கிறது.

கடைசி முத்தத்தில் ஈரத்தைவிட
பயமும் வலியும் துயரமும்
நிரம்பியிருக்கின்றன.

கவிதை: ஒரு புகைப்படத்தில் நிகழ்ந்த மரணம்

1

இப்பொழுது நீங்கள்

பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் இந்தப் புகைப்படத்தில்

முன்பொருமுறை நானும் இருந்தேன்.

2

புகைப்படத்தைப் பார்த்துவிட்டு

வைப்பதற்கு முன்பாக

நான் உங்களிடம் அதில் காணாமல் போயிருக்கும்

என்னைப் பற்றி சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது.

3

ஒரு புகைப்படத்திலிருந்து

காலியாவதை நான் எப்பொழுதும் விரும்பியதில்லை.

ஆனாலும் துரத்தப்படுவதற்கு முன்

வெளியேற வேண்டியுள்ளது.

கவிதை: சத்தத்தின் வரலாறு

இரண்டாம் உலகப் போரில்
குண்டு பாய்ந்து செத்தொழிந்துபோன
போர் வீரர்களின் சத்தங்கள்
என் அறைக்குள் கேட்கத் துவங்கியதுபோது
அன்று 15.07.2011.

வெகுநாட்களுக்குப் பிறகு
தேநீர் காய்ந்து போன
குவளையின் மூடியை அகற்றும்போது
அதிலிருந்து கேட்ட குரல்

கவிதை: போர் முடிந்தது

சுவரோரம் வந்து நின்ற
சிறுமியின் கால்களில்
ஒட்டியிருந்தது போர்.

பாத வெடிப்புகளில்
ஒளிந்திருந்தார்கள்
போர் வீரர்கள்.

தரைப்புழுதியிலிருந்து
போர் ஆரம்பமாகும்
எச்சரிக்கை.

கவிதை: மேசையின் மீதிருந்த வாக்கியம்

பருகிவிட்டு அரைநீருடன்
வைக்கப்படிருந்த கண்ணாடி குடுவையும்
தலைக்கு மேல் எரியும்
மஞ்சள் விளக்கும்
ஒரு தனிமையான மேசையும்.

நானும் அவளும்
நீண்ட நேரம்
கவனித்துக்கொண்டிருந்த மேசைக்கு
12 வயதாவது இருக்கக்கூடும்.

கவிதை: நாட்டியம்

இரு பக்க புருவத்தையும் வளைத்து
கால்களை ஒருமுறை தரையில்
உதறிவிட்டு
என்னைப் பார்த்தாள்.

தொடை இரண்டையும்
மாற்றி மாற்றி அந்தரத்தில் வைத்து
உடலைச் சாய்த்தாள்.

பாடலின் ஒவ்வொரு முடிவிலும்
நிசப்தம் பரவ
அவளுடைய கண்கள்
உக்கிரமடைந்தன.